POSTPIĘKNO WSPÓŁCZESNEJ ARCHITEKTURY: NARRACJE TWÓRCY, ODBIORCY I FORMY ARCHITEKTONICZNEJ  

Ada Kwiatkowska

Abstrakt  

Złożono¶ć i zmienno¶ć kontekstów współczesnej formy architektonicznej s± decyduj±ce w rozumieniu piękna i kiczu. Współczesna kategoria piękna może opisywać szerokie spektrum zjawisk, od klasycznego piękna, przez brzydotę do antypiękna. To samo dotyczy pojęcia kiczu, które może być umieszczane w tym samym szerokim spektrum. Wieloznaczno¶ć i względno¶ć estetycznych kryteriów warto¶ciowania ery cyfrowej powoduje, że powstaj± nowe kategorie piękna i kiczu, eksploruj±ce te same ¶rodki wyrazu, tzw. postpiękno. Interpretacja współczesnej architektury wymaga więc zdefiniowania nowych kryteriów estetycznego warto¶ciowania form architektonicznych. W pracy sformułowano podstawowe kryteria oceny warto¶ci estetycznej form architektonicznych w aspekcie ich piękna lub brzydoty w oparciu o metodę hermeneutycznej analizy reprezentatywnych przykładów współczesnej sztuki i architektury na trzech poziomach złożono¶ci interpretacyjnej: od analizy znaczenia narracji twórcy (zmienne a priori), przez analizę narracji odbiorcy (zmienne a posteriori) do analizy narracji formy (zmienne metaforyczne komunikatu).

Artykuł:

Kwiatkowska, Ada (2019). Postpiękno wspóczesnej architektury: narracje twórcy, odbiorcy i formy architektonicznej, Architectus 2019, nr 2, s. 105-118

(fot. Ada Kwiatkowska)

Copyright © 2026