POSTPIEKNO WSPOLCZESNEJ ARCHITEKTURY: NARRACJE TWORCY, ODBIORCY I FORMY ARCHITEKTONICZNEJ  

Ada Kwiatkowska

Abstrakt  

Zlozonosc i zmiennosc kontekstow wspolczesnej formy architektonicznej sa decydujace w rozumieniu piekna i kiczu. Wspolczesna kategoria piekna moze opisywac szerokie spektrum zjawisk, od klasycznego piekna, przez brzydote do antypiekna. To samo dotyczy pojecia kiczu, ktore moze byc umieszczane w tym samym szerokim spektrum. Wieloznacznosc i wzglednosc estetycznych kryteriow wartosciowania ery cyfrowej powoduje, ze powstaja nowe kategorie piekna i kiczu, eksplorujace te same srodki wyrazu, tzw. postpiekno. Interpretacja wspolczesnej architektury wymaga wiec zdefiniowania nowych kryteriow estetycznego wartosciowania form architektonicznych. W pracy sformulowano podstawowe kryteria oceny wartosci estetycznej form architektonicznych w aspekcie ich piekna lub brzydoty w oparciu o metode hermeneutycznej analizy reprezentatywnych przykladow wspol‚czesnej sztuki i architektury na trzech poziomach zlozonosci interpretacyjnej: od analizy znaczenia narracji tworcy (zmienne a priori), przez analize narracji odbiorcy (zmienne a posteriori) do analizy narracji formy (zmienne metaforyczne komunikatu).

Artykul:

Kwiatkowska, Ada (2019). Postpiekno wspolczesnej architektury: narracje tworcy, odbiorcy i formy architektonicznej, Architectus 2019, nr 2, s. 105-118

(fot. Ada Kwiatkowska)

Copyright © 2026