WSPÓŁCZESNE STRATEGIE KOMPOZYCJI ARCHITEKTONICZNEJ

Ada Kwiatkowska

Abstrakt

Idea przestrzeni fenotypicznej najpełniej wyraża utrwalon± historycznie koncepcję kontekstu formy architektonicznej. Kontekst jest definiowany jako skomplikowany, żywy organizm, generowany przez genotyp i fenotyp miejsca i jest ¶ci¶le zwi±zany z ide± miejsca genius loci. Projektowanie formy architektonicznej, jak i analiza jej uwarunkowań przestrzennych, opiera się na wyodrębnieniu podstawowych relacji formy i kontekstu oraz okre¶leniu fizycznych (denotacje) i symbolicznych (konotacje) elementów struktury przestrzeni zurbanizowanej. Współczesna teoria kształtowania wnętrz architektoniczno-urbanistycznych wskazuje na upowszechnienie się nowego trendu, zapocz±tkowanego przez architektów postmodernistycznych, a kontynuowanego w architekturze po-modernizmu, w którym pop-kultura lub wirtualna rzeczywisto¶ć staj± się kontekstem formy architektonicznej. ¦rodowisko zurbanizowane jest traktowane jako swoisty  pop-kulturowy lub wirtualny collage różnych warto¶ci, jako¶ci i ofert, konkuruj±cych ze sob± nawzajem. Forma architektoniczna w relacji do kontekstu jest oparta na pluralistycznym i anarchicznym porz±dku. Forma pod±ża za form±; każdy element lub czę¶ć formy jest autonomiczna i może posiadać swoje własne, odmienne punkty odniesienia i konteksty. Współczesna architektura nie jest już zdeterminowana przez fenomen miejsca, w coraz mniejszym stopniu zależy również od fenomenu przestrzeni, natomiast jej znaczenie intensyfikuje się w wymiarze czasu i kultury. Wizje architektoniczno-urbanistyczne s± gr± znaków i znaczeń oraz różnych konwencji stylistycznych; gr±, która oddaje fragmentaryczno¶ć i złożono¶ć współczesnej rzeczywisto¶ci.

Artykuł:

Kwiatkowska, Ada (2003). "Współczesne strategie kompozycji architektonicznej", [w:] S.Gzell (red.) Kazimierz Wejchert - Teoria kompozycji urbanistycznej, Warszawa: Akapit- DTP, s.44-51. (fot.i ryc. Ada Kwiatkowska)

Copyright © 2026