WSPOLCZESNE STRATEGIE KOMPOZYCJI ARCHITEKTONICZNEJ

Ada Kwiatkowska

Abstrakt

Idea przestrzeni fenotypicznej najpelniej wyraza utrwalona historycznie koncepcje kontekstu formy architektonicznej. Kontekst jest definiowany jako skomplikowany, zywy organizm, generowany przez genotyp i fenotyp miejsca i jest scisle zwiazany z idea miejsca genius loci. Projektowanie formy architektonicznej, jak i analiza jej uwarunkowan przestrzennych, opiera sie na wyodrebnieniu podstawowych relacji formy i kontekstu oraz okresleniu fizycznych (denotacje) i symbolicznych (konotacje) elementow struktury przestrzeni zurbanizowanej. Wspolczesna teoria ksztaltowania wnetrz architektoniczno-urbanistycznych wskazuje na upowszechnienie sie nowego trendu, zapoczatkowanego przez architektow postmodernistycznych, a kontynuowanego w architekturze po-modernizmu, w ktorym pop-kultura lub wirtualna rzeczywistosc staja sie kontekstem formy architektonicznej. Srodowisko zurbanizowane jest traktowane jako swoisty  pop-kulturowy lub wirtualny collage roznych wartosci, jakosci i ofert, konkurujacych ze soba nawzajem. Forma architektoniczna w relacji do kontekstu jest oparta na pluralistycznym i anarchicznym porzadku. Forma podaza za forma; kazdy element lub czesc formy jest autonomiczna i moze posiadac swoje wlasne, odmienne punkty odniesienia i konteksty. Wspolczesna architektura nie jest juz zdeterminowana przez fenomen miejsca, w coraz mniejszym stopniu zalezy rowniez od fenomenu przestrzeni, natomiast jej znaczenie intensyfikuje sie w wymiarze czasu i kultury. Wizje architektoniczno-urbanistyczne sa gra znakow i znaczen oraz roznych konwencji stylistycznych; gra, ktora oddaje fragmentarycznosc i zlozonosc wspolczesnej rzeczywistosci.

Artykul:

Kwiatkowska, Ada (2003). "Wspolczesne strategie kompozycji architektonicznej", [w:] S.Gzell (red.) Kazimierz Wejchert - Teoria kompozycji urbanistycznej, Warszawa: Akapit- DTP, s.44-51. (fot.i ryc. Ada Kwiatkowska)

Copyright © 2026